Opgedrongen wijsheid

Het ging nog net goed daarnet. Op het nippertje dat wel.
Heb al zoveel gehoord dat wrong.
Zinnen en woorden die schuren.
Niet gepast.
Ongepast.
Dom.
Onwetend.

Zo hoorde ik:
"Zou je nu daar je energie wel in steken?" Nou zal ik gaan breien en punniken ofzo?!
"Om in jouw armen te sterven, is toch het mooiste dat een man kan overkomen." Domme lul.
"Je moet het leven toch weer wat oppakken he?" Welk leven, en wat kan ik oppakken?


En vandaag uit onverwachte hoek, die zijn het lastigst, want je bent er niet op voorbereid.
Dus het duurt even een paar zinnen, waarin ik waarschijnlijk kijk alsof ze opeens chinees is gaan praten.
Maar na 5 zinnen komt het binnen. BENG!!
Er wordt me iets verteld dat mij aan het wankelen brengt.

"Ja, maar dit is toch wel een enorme kans! Wat je nu leert daar kan je bijna toch alleen maar blij van worden. En je wordt er nog sterker van!"
Sorry? Hoor ik dit goed? Ik vraag nog eens of ik haar goed begrijp?
Ja, verdomme-nog-an-toe ik begrijp het goed.

Rustig vertel ik haar dat ik volslagen gelukkig was met mijzelf, mijn kracht en wijsheid.
Die wijsheid heb ik nooit in mijn leven gratis gekregen, die is zeer duur betaald. Mijn kracht, daarvan had ik meer dan genoeg. Godverdomme zo goed als niets krijgt mij omver.

Maar ik heb helemaal nergens, en dan bedoel ik nooit en nergens, de wens geuit nog sterker of wijzer te worden. Nooit.
En dat, als je deze wijsheid je zo door de strot gedouwd wordt, en je daarvoor je liefde moet zien sterven, dankbaarheid wel het allerlaatste is dat je voelt.