Release me

De winter 25 jaar geleden, een koude lange winter, net als nu in 2009
We hebben elkaar net ontmoet, november 1984, ik was net 1 week 18.
Precies 25 jaar, november 2009, dezelfde week, doe je mij je aanzoek.
Allebei een zwaar leven gehad, jij nu 53, ik, net 1 week, 43.

We lagen 25 jaar geleden dagen in bed en in bed en in bed.
Jaren later nog altijd, je hoeft me maar aan te raken en de zwaartekracht verliest haar grip op mij. Ik voel opwinding in elke cel van mijn lichaam.
Ik weet nog hoe je toen op een nacht, een zondagnacht als nu, erop uit ging door de sneeuwstorm, sigaretten.
Ik draaide me nog es om, de kachel op mijn studentenkamer op 10. Koud en wakker duik je weer bij me in bed, ik word wakker en we vrijen tot het licht wordt. Nacht in nacht uit. Nooit genoeg van elkaar. Ons leven lang niet.
Jij bent mijn vriend, mijn vader, mijn minnaar en sterke man. Lust bepaalt mijn lichaam, en mannen zat, geen hand vol maar een land vol, maar zoals jij vind ik nergens.

Maar die kutgereformeerdheid. Het schuldgevoel om alles. Je hebt mij er nooit mee lastig gevallen, maar verdomme wat had je het moeilijk met een dag in bed, met eindeloze sex, met grenzeloosheid, met plezier om niks, met genieten. Klotekerk.
Hoe gaat dat dan, wat is ze sterk dat je zo getraumatiseerd kan zijn?
Ik heb mijn eigen fantasie en ideeen erop los gelaten. Hoe kan jij zelf zien wat je kapot maakt als het zo diep in je zit?
Kinderen zo klein ze zijn, gedreigd met de duivel. Alles menselijks, des duivels. Kinderen van 2? 3? 4?
Ik stel het me voor, het lieve jochie dat je was. Bang gemaakt. Geen plezier mogen hebben. O ja wel, wel plezier, door een ander goed of afgekeurd plezier.

Ik ram ze alsnog in elkaar, alle volwassenen die kinderen dit aandoen.
Ik heb het gezien aan tafel, bij een familie waarvoor ik bemiddelde. Kinderen van 1 1/2 jaar, waar de knuistjes met veel kracht uitelkaar worden gebogen en de vingers inelkaar gevlochten. "Bidden doen wij zo!"
Van angst in de luier plassen.
Je leert al snel, God en je familie, daar moet je bang voor zijn.
Leven als kind zonder veiligheid, maakt vreemde mensen. Dat zie je met kinderen die misbruikt worden, die in een oorlog opgroeien. Dat heet trauma.

Eindelijk, je bent nu 53, en je moest er 20 jaar voor naar de andere kant van de wereld, ben je verlost van dit trauma.
"Release me" zijn niet voor niets, twee belangrijke woorden uit de bijbel, voor jou.